Biuletyny producentów i dyrektywy AD, sprawdzane codziennie

Zapytania do bazy dyrektyw budują się z oznaczeń typów statków wpisanych do systemu, przez tablicę aliasów: skrótowe oznaczenie typu zwykle daje setki przypadkowych trafień, więc szuka się pod nazwą, którą realnie stosuje wystawca. Wprowadzenie statku nowego typu poszerza zasysanie samo, bez konfiguracji.

Każdy przebieg zostawia ślad: ile pozycji znaleziono, ile było nowych, ile pominięto i dlaczego. To zestawienie jest dowodem, że katalog był sprawdzany — także wtedy, gdy nic nowego nie przyszło.

Numer dokumentu i jego rewizja są przechowywane osobno, bo producenci zapisują je razem (litera albo sufiks w numerze). Rozdzielenie pozwala odpowiedzieć na pytanie „czy mam najnowszą wersję tego biuletynu”, a nie tylko „czy mam dokument o tym numerze”.

Nowa rewizja tworzy nowy wpis i oznacza poprzedni jako zastąpiony, z odnośnikiem do następcy. Poprzednia wersja nie znika: to ona była podstawą wcześniejszej decyzji CAMO i musi zostać w historii.

Sprostowanie wydawcy traktowane jest jak osobna wersja pliku, więc poprawiony dokument nie utknie na odsiewaniu duplikatów. Dyrektywa awaryjna zachowuje swoje oznaczenie w numerze — to jej tożsamość, nie rewizja.

Dyrektywa zdatności jest obowiązkowa z mocy przepisu i wykonuje się ją w terminie, który sama wskazuje. Zadanie wynikające z dyrektywy wchodzi do programu obsługi z tolerancją zero, więc silnik resursów nie zna dla niego okna przekroczenia.

Biuletyn producenta sam z siebie nie jest obowiązkowy. Staje się nim dopiero wtedy, gdy uczyni go takim dyrektywa, program obsługi statku, dokument ograniczeń zdatności, warunek przeglądu zdatności albo świadoma decyzja CAMO. Granica jest cienka i przebiega inaczej dla każdego egzemplarza.

Dlatego oceny stosowalności system nie wykonuje za człowieka. Dostarcza komplet dokumentów, kolejkę do przejrzenia i ślad decyzji — kto, kiedy i jak zakwalifikował dany dokument. Odpowiedzialność zostaje tam, gdzie ją umieszcza przepis: w CAMO.

Nie każdy producent publikuje biuletyny otwarcie. Guimbal udostępnia je w portalu klienta za logowaniem — a portalu za logowaniem nie scrapujemy: to kwestia warunków korzystania i bezpieczeństwa poświadczeń operatora, nie trudności technicznej.

Rozwiązanie jest jawne: dokument dostarczony operatorowi mailem albo z portalu wgrywa się ręcznie, razem z metadanymi (typ, numer, rewizja, data wydania, modele). Trafia do tego samego katalogu, przechodzi ten sam odsiew duplikatów i podlega tym samym statusom. Wiersz źródła jest widoczny nawet wtedy, gdy tryb jest ręczny — po to, żeby luka w pokryciu była widoczna, a nie ukryta.